حجتالاسلام محسن محسنی از مبلّغان شهرستان آمل، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به ضرورت حضور یاد خدا در متن زندگی روزمره اظهار داشت: یکی از آسیبهای موجود در مسیر کمال، تفکیک میان اعمال عبادی و کارهای روزمره است؛ برخی گمان میکنند عبادت تنها در مسجد و مدرسه خلاصه میشود، در حالی که در نظام عالم، اصل بر این است که تمام اعمال انسان با نیت «قربت الی الله» انجام پذیرد.
وی با بیان اینکه نظام خلقت بر اساس بندگی بنا شده است، خاطرنشان کرد: هر فرد در هر جایگاهی که قرار دارد، اعمّ از مادری در خانه، کارمندی در اداره یا مبلّغی بر فراز منبر، اگر عمل خود را برای رضای حضرت حق تنظیم کند، تمام لحظات اشتغال او در نامه عملش به عنوان عبادت ثبت خواهد شد.
قصد قربت؛ کیمیای دگرگونساز اعمال عادی
کارشناس دینی در تبیین جایگاه نیت در روابط خانوادگی ابراز داشت: همسران در مواجهه با یکدیگر، فرزندان در خدمت به والدین، و والدین در تربیت فرزندان، باید مسیر الهی را مدّ نظر قرار دهند. اگر این نگاه حاکم شود، سختیهای زندگی نه تنها فرساینده نخواهد بود، بلکه مایه تقرب به خداوند میگردد.
وی با اشاره به جایگاه والای «مادری» در آموزه های دینی تأکید کرد: مادری که در خانه مشغول خدمت است، حتی در جزئیترین کارها، مانند آشپزی یا شستن استکانها، اگر برای خدا اقدام کند، ثواب و حسنه برای او مترتب است. چرا که این کار به ظاهر کوچک، دیگر صرفاً یک کار خانگی نیست، بلکه جهادی در راه خداست که بوی بهشت میدهد.
پرهیز از نقشبازی و لزوم نیت صادقانه
حجتالاسلام محسنی با اشاره به تفاوتی ظریف، میان «نقشبازیکردن» و «بندگی واقعی» یادآور گردید: مادر نباید تنها نقش «مادری» را بازی کند؛ و یا کارمند، نباید صرفاً به دنبال گذران وقت باشد؛ بلکه حقیقت آن است که هر کارمند در اداره و هر مبلّغ و سخنرانی بر منبر، باید با صداقت و به قصد گرهگشایی از خلقالله و جلب رضای خالق قدم بردارد.
مبلّغ شهرستان آمل تصریح کرد: اگر نیت از عمل حذف شود، آن فعل، به یک کالبد بیروح تبدیل میگردد که هیچ اثری در رشد معنوی انسان نخواهد داشت؛ اما وقتی رنگ الهی بر زندگی مینشیند، حتی رفتارهای عادی و روزمره نیز به پلهای برای صعود به کمالات انسانی تبدیل میشوند.
وحدت رویه در نظام بندگی
کارشناس مذهبی با تأکید بر وحدت ساختاری در نظام عالم خاطرنشان کرد: نباید زندگی را به بخشهای مجزا و متضاد تقسیم کرد. روحیهای که یک مؤمن در سجاده نماز دارد، باید در محل کار و در برخورد با ارباب رجوع نیز تجلی یابد. کارمندی که با نیت الهی، امضای یک نامه را برای راه انداختن کار مظلومی انجام میدهد، گویی در حال تسبیح پروردگار است.
وی با اشاره به سیره بزرگان دین افزود: بزرگان ما همواره تأکید داشتند که نباید از رحمت واسعه الهی غافل شد؛ وسعت «کریم بودن» خداوند متعال تا آنجاست که حتی برای نیتهای خیری که فرصت عمل پیدا نمیکنند، پاداش منظور میکند، چه رسد به مادری که با عشق و اخلاص به تدبیر امور خانه میپردازد.
لزوم بازنگری در سبک زندگی توحیدی
حجتالاسلام محسنی با تأکید بر ضرورت اصلاح نگاه به وظایف اجتماعی یادآور شد: امروز جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به بازخوانی مفهوم «اخلاص» نیاز دارد. اگر هر کس در جایگاه خود، از رفتگر زحمتکش گرفته تا مدیر ارشد، نیت خود را الهی کند، بسیاری از گرههای اخلاقی و رفتاری در جامعه گشوده خواهد شد.
مبلّغ حوزوی تصریح کرد: باید این فرهنگ را در خانوادهها و ادارات نهادینه کنیم که هر قدمی برای خدمت، اگر به قصد قربت باشد، ماندگار و برکتآفرین است. این همان حقیقت بندگی است که انسان را از پوچی رها کرده و به زندگی او معنا و غنای حقیقی میبخشد.
وی در بخش پایانی سخنان خود خاطرنشان کرد: امیدواریم همگی بتوانیم در مسیرِ «صیرورت الهی» قدم برداریم و اجازه ندهیم عادتهای روزمره، ما را از یاد مبدأ و معاد غافل کند؛ چرا که در محاسبات الهی، وزن هر عمل به پاشنه نیت آن میچرخد.
نظر شما